Terwijl je daar zat te klappertanden zou ik zeggen: neen, je voelde het niet meer.
Maar kijk: je raakte er aan gewend. Je hield moedig vol, en daaruit putte je vertrouwen.
Daarna voelde je het… nooit meer, die kou.
Nooit meer die krakende twijfel in je hoofd. Nooit meer die haak die je lichaam verankerde aan wal. Al voel je nog waar hij gezeten heeft, veel te lang. Maar je voelt opnieuw waarheen, en je kijkt niet langer om.
Die momenten moeten we vieren, want… als je het weer voelt, dan heb je het overleefd.