de verzadigde struikrover
zwaait naar de overkant
en krimpt en kruipt
vol overgave
in de lege grot
waar die nooit meer
waar iemand anders wel
ooit
helemaal volgepropt
met licht
langs alle gleuven
genadeloos
de waarheid zuigend
onweerstaanbaar
de horizon begroet
waar zij weer
op haar voetstuk wordt gehesen
de koningin van het licht
diezelfde zon
van hetzelfde stelsel
als waar gisteren
de struikrover
is heengegaan
Geef een reactie