Er hoeft niks aan de muur of in de volle grond. Alles gaat weg of weer in dozen. Er is geen hier en nu meer. Achter mij een spoor van rondgestrooide woorden, niet de juiste, of ongevraagd. Er is hier niks dat mij nog bindt. Ik weet nu waar ik heen ga, maar niet meer of ik er blijf. Gisteren werd een fotoboek. De kleuren al flink bleker. Vandaag was de wachtkamer waarin ijdele hoop verging. Ik bundel m’n krachten voor het vertrek. De toekomst is groot en onverschillig, voor een migrant in eigen land.
Geef een reactie