Blikken of woorden komen soms toe op een bestemming waarvoor ze niet bedoeld waren. Voorbeeld: een staalharde, ongevoelige blik was misschien een dagdroom die voorbij kwam. Een luide, onthutsende lach gewoon iets wat dankbaar losgelaten werd. Er vliegen allerlei puzzelstukjes rond en enkele daarvan komen van mij. Een blik, een woord, een daad.
Fascinerend hoe bij de ene alle puzzelstukjes in elkaar klikken. Alles netjes en met zorg opgeborgen en gerangschikt. Mijn stukjes hebben er hoe dan ook geen plaats. Of toch: ze krijgen een plekje toegewezen. Daar mogen jouw stukjes liggen. Rusten. Een organisator.
En hoe ze bij de ander dan weer rondvliegen. Da’s een feest. Stukjes dansen, klikken of botsen. Altijd prijs. Maar niet waar je voor kwam. Een doener.
Of zij die al hun stukjes op tafel gooien. Dat zijn de leukste: eindeloos palaveren: wel stukje past bij welk, hoe kunnen we dit fiksen, zullen we wat moois bedenken, meerdere combinaties mogelijk. Een zoeker.
Of een uitdager? Hey, wat dacht je van deze blik, wat denk je dat ik nu denk, heb je begrepen waarom ik dit of dat gezegd heb?
Of wat dacht je van iemand die hier eindeloos nieuwsgierig en geamuseerd in kan rondwaren en zich op het einde dan plots afvragen: o jee, waar zijn mijn stukjes?
Een zwerver…
Wie ben jij vandaag?
Geef een reactie