In een stoffig kamertje, ergens onderaan in een schuif, vond ik de tekst van een verliefde ziel…
“Zo blij ben ik als ik je zie, hoor, lees, voel in m’n hart, dat het lijkt alsof ik de hele wereld aan kan: alle vrienden kan vergeven die me hier achterlieten, mijn deur open zetten, de wereld in gaan, alles helder zien en voelen hoe alles wonderlijk in elkaar klikt.
Maar ik moet beseffen dat dit alles verdwijnt. Dat je plots kan opgaan in het gewoel, terug naar je dagelijkse plicht, als dit gevoel onbeantwoord bleef of geen liefde is ontstaan.
Dat ik je kan verliezen in m’n rechtlijnige hoofd. Verjagen met mijn hoogdravendheid. Of verdriet doen, verslaafd als ik geworden ben aan deze verblindende roes.
Daarom fluister ik nu al voorzichtig, beter te vroeg dan te laat, als een afscheid avant la lettre: Wat er ook gebeurt, heb geen spijt of voel geen schuld. Ik heb je gewoon graag gezien.”
Geef een reactie