Ze beantwoordde zijn blik met een glimlach en las vervolgens verder.
En even later opnieuw…
Ze genoot zichtbaar van de omgeving en dat trok hem op 1 of andere manier aan.
Het voelde zo vertrouwd en dus helemaal niet ongemakkelijk toen hij, na het afruimen, bij het nemen van z’n tassen naast haar, plots heel dichtbij was.
Ongeveer gelijktijdig verlieten ze de zaak. Daar stonden ze dan eensklaps in de sneeuw. Grote, dikke vlokken dwarrelden hen om de oren.
Ze keek hem nog 1 keer aan en stapte dan vastberaden door, met gebeitelde glimlach en ondeugende blik, recht voor zich uit. Haar laarzen een kristalhelder spoor zettend in een krakend vers en maagdelijk wit tapijt.
Plots kletste een ijzige sneeuwbal in haar nek. Verschrikt keek ze achterom. Daar stond hij, met een uitdagende grijns. In plaats van boos te zijn, duwde ze prompt wat sneeuw bij elkaar en sneller dan de grijns verdween, spatte haar bol op zijn neus uit elkaar. Bij het zien van zijn onthutste blik, schaterde ze het uit. Al vlug verschanste elk zich achter een boom op het plein en beurtelings vlogen de ballen tegen of langs de stammetjes.
Tot zij na elke worp een uitdagend dansje maakte, om dan weer vlug weg te duiken. En hij dit al snel overnam.
Tot 1 van beiden vergat te gooien en ze dansend tegenover elkaar stonden.
Tot zij steeds dichter kwam…
en hij haar meenam in een wals!
En zo draaiden ze samen rondjes over het plein.
Tot ze bleven stilstaan…
en zijn lippen heel dicht bij de hare kwamen…
waarop ze vliegensvlug haar gezicht wegtrok om een zacht sneeuwtaartje in z’n gezicht te duwen. Zoete wraak!
Met vragende blik keek hij haar na, hoe ze nu, en dit keer zonder omkijken, het plein verliet, recht naar de ingang van het station. Ze stak nog 1 hand hoog in de lucht, bij wijze van adios.
Daar stond hij nu, alweer met pak en zak, en met haar glimlach op zijn gezicht.
Hij kende niet eens haar naam. Het maakte niet uit waar ze heen ging en of hij ze ooit nog terug zou zien. Het was gewoon weer een fijne herinnering.
Geef een reactie