Deze week kwam ik onverwacht in je voetsporen terecht, toen ik een woning bezocht en op ’t eind van de straat de school herkende waar jij een tiental jaren les gaf.
Ik zag het aanpalend voetbalveldje en probeerde me je voor de geest te halen, op een sportdag, temidden van de schoolkinderen van toen. Je had flair, je was een heertje, daar heb ik zo niks van.
Gek dat wij jouw tijdperk herinneren in zwart wit, terwijl jij die wereld toch in kleur moet hebben beleefd. De mode was natuurlijk anders, er werden nog meer hoeden en kostuums gedragen.
De hoge gebouwen in de buurt moeten er veelal later bijgekomen zijn. Vroeg of laat keer ik hier nog eens terug, om het verleden wat meer uit te spitten.
Wonen ga ik hier voorlopig niet, want het bezochte adresje voldeed helaas niet aan m’n verwachting. En m’n fietszak was plots verdwenen, ook niet echt een goed begin.
Maar ik ben wel blij dat ik je pad weer eens gekruist heb, zij het in een ander tijdscharnier. Ik weet dat je toen, ondanks al je inzet, ook met veel twijfels zat en dat nadien je leven compleet is veranderd.
Een verandering waaraan ik mijn leven te danken heb.
Geef een reactie