Je staat daar helemaal in lijn te zijn met je wantrouwen en je angst. Vanuit je veilige hok hou je het beest dat ik in toom hou nauwlettend in de gaten. Wat voor jou een schuilhut en uitkijkpost is, ziet er vanuit mijn standpunt smerig en onherbergzaam uit. Compleet stukgeslagen en rot. Eerder het tegenovergestelde van veilig. Het beest ziet je niet. Hoop jij. Het tracht je te ruiken, maar je rekt je op, de rug lenig en hoog. Alsof je zelfs je eigen geur wil vasthouden. Wat wordt het: bevriezen, vechten of vluchten? Achter ons dansen alle konijnen en hippen alle vogels van de stad. Achter jou denderen de vrachtwagens. Het is 31 graden. We hebben de keuze tussen warme duisternis, in dat rommelkot, of zonnebrand. Op deze groene vluchtheuvel zitten we gekneld en moeten we onze natuur beleven. Lieve hond, waarom wil je nog herderen? We kunnen nergens meer naartoe.
Geef een reactie